نشانه‌هاى خدا مىاندازد كه بزرگترين آيه‌ها آفرينش آسمانها و زمين و سپس آفريده شدن آدمى از نطفه است ، و خلق كردن دامها و جانورانى است كه آدميزاد به آنها نياز دارد . . . پس از ياد كرد از مهمترين سودمنديهاى انعام و جانوران ، آيهء ( 9 ) اين مطلب را به ياد ما مىآورد كه راه استوار براى يك زندگى پاكيزه و در نتيجه بهره‌مند شدن از نعمتهاى الاهى ، همان راه است كه خداوند متعال ما را به آن راهنمايى كرده است و ديگر راهها منحرف است و ما را به مقصد نمىرساند ، و بدين گونه قرآن شريف ميان نعمت وحى و ديگر نعمتها به اين لحاظ كه متمم اساسى آنها محسوب مىشود ، ارتباطى برقرار مىسازد . در آيات ( 10 - 18 ) پروردگار ما را از نعمتهاى آب و كشاورزى و ميوه‌ها ، و اين كه چگونه خورشيد و ماه را مسخر ما قرار داده ، و دريا و راههاى دريايى و ماهيان و ديگر نعمتها را كه در آن آفريده و در اختيار ما گذاشته است آگاه مىسازد ، و از نعمت كوه‌ها و اين كه همچون لنگرهايى براى استحكام و تعادل زمين به وجود آورده است ، و همچنين از مخازن آب و اين كه چگونه ستارگان را راهنماى ما در سفرها ساخته ، با خبر مىكند . و به ما فرمان مىدهد كه به تفكر و تعقل و به ياد آوردن و شكر گزاردن بپردازيم ، تا مگر به حقيقت يكتاپرستى راه يابيم ، و بدانيم كه خدايى كه مىآفريند همچون شركاى ساختگى مشركان نيست كه چيزى نمىآفرينند . آيه‌هاى يادآور آفريدگار جهان ( 19 - 29 ) پياپى از برابر چشمان ما در ضمن خواندن آيات قرآن مىگذرد ، و ما را به ياد خدا مىاندازد كه علم او بر ما احاطه دارد و از همه چيز ما آگاه است ، و بر ما لازم است كه از او بترسيم و به استكبار و خودبزرگ‌بينى نپردازيم ، و از پرستش او سبحانه و تعالى خوددارى نورزيم ، چه از همهء اينها آگاه است و مستكبران را دوست ندارد . ما را از اين كه منكر رسالت شويم بيم مىدهد ، و سرنوشت گردنكشان و مستكبران را به ياد ما مىآورد تا بر ما معلوم شود كه چگونه خداوند خانه‌ها و ساختمانهاى ايشان را از ريشه كند و بر سرهاشان در دنيا فروريخت و نابودشان ساخت ، و اما در سراى ديگر خوارى و